Als kind wist ik het zeker: ik wilde mensen helpen. Ik zou verpleegkundige worden — en dat werd ik ook. Jarenlang werkte ik in de zorg, met hart en toewijding. Maar gaandeweg raakte ik steeds verder verwijderd van waarom ik ooit begon. Regels, protocollen, tijdsdruk. Geen ruimte meer voor écht contact, voor voelen, voor menselijkheid.

Mijn intuïtie — ooit zo vanzelfsprekend — paste niet in het systeem. En langzaam begon ik te geloven dat ík degene was die niet goed was.

Tot ik vastliep.
Tot mijn lijf “stop” zei.
En ik begon te luisteren.

Via body-based coaching en ademwerk vond ik de weg terug naar binnen.
Ik ontdekte hoe helend het is om niet alleen te praten over wat je meemaakt, maar het daadwerkelijk te doorvoelen — in je lijf, in je adem, in alle lagen van wie je bent.

Zonder oordeel. Met zachtheid. In jouw tempo.